Yenişehir’e dönüp baktığımda, takvim yapraklarının değil; alın terinin, sabrın ve inadın eskidiğini görüyorum. Son bir yıl, “oldu” diye manşet atılacak bir yıl değildi belki ama “olacak” diye ayakta kalmayı başaranların yılıydı.

Bu şehirde zaman bazen yavaş akar. Dosyalar bekler, projeler askıda kalır, sözler havada dolaşır. Ama Yenişehir’in bir huyu vardır: Vazgeçmez. Toprağı gibi insanı da dirençlidir. Son bir yılda bunu bir kez daha gördük. Esnafın kepenkle umut arasında kurduğu dengeyi, çiftçinin yağmura bakıp plan yapmayı öğrenişini, gençlerin “burada da olur” diye tutunma çabasını… Hepsi bu yılın sessiz başlıklarıydı.

Yerel yönetim cephesinde tartışmalar eksik olmadı. Olması da normal. Tartışma, canlılığın işaretidir. Sorun, tartışmanın çözüm üretip üretmediğidir. Bu yıl Yenişehir’de konuşulan çok şey oldu; yapılanlar kadar yapılamayanlar da not hanesine yazıldı. Kimi yatırımlar gecikti, kimi adımlar yarım kaldı. Ama şunu da görmek gerek: Şehirler tek bir imzayla değil, ortak akılla büyür. Ortak aklın yolu da şeffaflıktan geçer. Kapalı kapılar ardında değil, meydanda konuşulan her konu bu kentin kazancıdır.

Spor tarafı… Orası ayrı bir defter. Tribünde yaşanan her duygu, sokakta yankı bulur bu şehirde. Son bir yıl, skor tabelasının ötesine bakmayı öğretti bize. Altyapıdan yetişen çocuklar, gönüllülerin omuz verdiği organizasyonlar, “küçük bütçeyle büyük iş” yapan kulüpler… Hepsi, Yenişehir’in sporla kurduğu bağın hâlâ diri olduğunu gösterdi. Spor, burada sadece oyun değil; aidiyet meselesi.

Medya açısından bakınca, yerelin yükü biraz daha ağırlaştı. İmkânlar daraldı, sorumluluk arttı. Ama tam da bu yüzden yerel medya, bu yıl bir sınav verdi. Haberle reklam arasındaki ince çizgiyi korumaya çalışanlar, eleştiriyi kişisel husumete çevirmeden yapanlar, bu kentin hafızasını diri tuttu. Gazete sayfaları, internet siteleri, mikrofonlar… Hepsi, “görmezden gelmeyelim” diye çalıştı. Kusurlar oldu mu? Oldu. Ama niyet netti: Bu şehir unutulmasın.

Ekonomide tablo karışık ama öğretici. Büyük sıçramalar yok; küçük, akıllı hamleler var. Kooperatifleşme girişimleri, butik üretimler, dijitalde var olma çabaları… Yenişehir, dev adımlar atmıyor belki ama düşmeden yürümenin yollarını arıyor. Bu da kıymetli. Çünkü sürdürülebilirlik, gösterişli açılışlardan daha sessiz ilerler.

Bir yılın özeti tek cümleye sığmaz. Ama ruhunu anlatan bir ifade var: Sabırla ilerleme. Ne kör iyimserlik ne de karamsarlık. Ayağı yere basan bir gerçekçilik. Yenişehir, son bir yılda bunu denedi. Bazen sendeledi, bazen hızlandı; ama yönünü kaybetmedi.

Önümüzdeki dönem için beklenti basit ve net: Daha fazla işbirliği, daha az gürültü. Şehrin enerjisini polemiklere değil, üretime harcamak. Gençlere alan açmak, emeği görünür kılmak, söz verip tutmak. Büyük laflar etmeden, küçük ama sağlam adımlar atmak.

Yenişehir, büyük şehir olma hevesiyle değil; kendi kimliğiyle büyür. Son bir yıl bize bunu hatırlattı. Defteri kapatırken not düşelim: Bu şehir, konuşmayı sevdiği kadar çalışmayı da bilir. Yeter ki birbirimizi duyalım, aynı masada kalabilelim.

Yeni yıl, yeni cümleler yazacak. Bizim işimiz, satır aralarını boş bırakmamak.