Kurgusal hikayeler, efsaneler, mitoloji ve daha pek çok edebi metin ve ağızdan ağıza aktarılan hikayeler insanlık tarihinin en eski zamanlarından beri kültür ve yaşamın önemli parçalarından biri olmuşlardır.

İçlerinde barındırdıkları mekanlar, karakterler ve olaylar çoğu zaman gerçek insanların başından geçen olayların daha süslü bir biçimde aktarılması yada bu olaylardan esinlenilerek ortaya çıkan yeni hikayeler olmuşlar, bazen ders vermek bazende sadece eğlenme amacıyla, insanların bir araya gelişlerinde neşe kaynağı yada doğrudan onları bir araya getiren amaç olmuşlardır.

Günümüzden binlerce yıl öncesinde anlatılan mit ve efsaneler, tıpkı anlatıldıkları dönemde yaptığı gibi, günümüzde yaşayan bir insanı da etkileyebilir, onun bakış açısını ve yaşamını değiştirebilir. Her insan elinden çıkan, hayal gücünün fiziksel bir forma dönüştüğü eser, hem yazarının hem okuyucusunun yaşamlarında yeni bir başlangıç demektir.

Geçmişin efsanelerinin çoğunun nasıl ortaya çıktığı muammadır. Genelde bugün yazarı olarak andığımız kişiler bu efsaneleri yazılı yada toplu bir eser altında birleştiren, kayıt eden kişilerdir. Çoğu zaman bir eser tamamlanıp dünyaya salındığında, asıl yazarının üstünde olan kontrolü azalır, ancak bunun karşılığında dilden dile, elden ele geçen her hikaye, her yeni tanıştığı kişinin üstünde bir etki bırakır.

Günümüzde artık orijinal denebilecek bir hikaye yada farklı bir eser neredeyse yoktur. Neredeyse her hikaye kendinden bir öncekinden esinlenmiş, yazarı o hikayeleri okuyup dinleyerek kendi hayal gücünü eğitmiştir. Ancak bu yeni bir şeyin bir daha asla ortaya çıkmayacağı anlamına da gelmez.

Bir dönemde yeni olan bir medyum yada edebi tür, çoğu zaman o dönemin değişen şart ve dengelerinden ortaya çıkmıştır. Önemli olan daha önce hiç olmayan bir şeyi icat etmek değil, daha önce düşünülmemiş olan kombinasyonu bulmaktır.

Bu kombinasyon eserin ortaya çıktığı ortamı bilmesi kadar, iddia ettiği fikrin, anlattığı hikayenin bu ortamla olan bağlantısını da bilmelidir. Günümüzde artık binlerce yıllık bir hikayeler arşivinde, doğru kombinasyonu bulan hikayeler kişiyi en çok etkileyenlerdir.

Barış zamanıyla savaş zamanının hikayeleri, söyledikleri farklıdır. Eleştiri yada eğlencenin hikayesi çoğu zaman aynı anda eşit şekilde var olmaz, eleştirilecek, hatta uyarılacak şey daha ağır basıyorsa, sanat ve hikayelerde o yönde hareket eder.

Bugünün dünyası, asla dünün dünyasına geri dönmeyecek. Bu politik, ekonomik, sosyal yada tabiat anlamında da böyle olacak. Artık yaşamın her alanında geriye dönülemeyecek çizgiler sessiz bir biçimde geçildi.

Bu düşünce aslında geçmişte de pek çok kez tekrar edilmiştir. Her bir fetihten, kıtlıktan, savaştan hatta barıştan sonra, işler asla aynı kalmaz. Günlük yaşam belli etmese bile, hafızalar geçmişte olan olayları hatırlamaya devam eder.

Böyle ortamlarda kurgu, çoğu zaman gelecek üzerine düşünmeye başlar. Bazısı geçmişe dönememeyi büyük bir kayıp, bazısı ise yeni bir başlangıç olarak görür.

Tarihsel olarak efsane ve mitler karanlık günlerin nasıl başladığını hatırlatır ve tekrarlanmaması için uyarır. Burada önemli bir nokta, insan yok olsa bile tabiat ve çevrenin sabit kalmasıdır. Ancak insan ne zaman doğayı, insanlığından gelen zayıflığını ‘yenmeyi’ öğrenir, ilk kez uyarılar yerlerini yenilmiş hikayelerine bırakır. Hikayeler hala birer uyarıdır, ancak eski efsanelerin umutları yeşertme çabasını bırakırlar.

Distopya, 20. yüzyılın başında çıkan bir edebi tür olarak bu değişimin hikayelere yansımasıdır. Yaklaşık bir asırdır farklı yazarlar farklı hikayelerle uyarılarda bulunmuş, bazısı eskinin umut geleneğini sürdürmüş, bazısı ise daha katı, hatta günümüze bakılırsa gerçekçi bir tutum benimsemişlerdir.

Distopik eserler çoğunlukla bilim kurgu ile yan yana düşünülür, ancak teknoloji tek başına insanlığın sonunu getiren şey değildir. İnsandan en çok nefret eden şey, inşa ettiği robotlar değil yine insanın kendisidir.

İnsanları hayvanlardan ayırmak için pek çok ölçek ve fark ortaya atılır ve kabul edilir, ancak en eskilerinden biri insanların ölülerini gömmesidir. Bu davranışın ölümden sonraki yaşamdan çok, insanın kendini doğadan uzağa taşımasıdır, doğanın döngüsünün bir parçası olmayı reddetmesidir.

Belki de bu yüzden sonunda insanı çölleşmiş, ancak gerçek çöllerin sahip olduğu canlı zenginliğinden yoksun, kuraklaşmış bir dünyaya mahkum edecek tek şey, yine insanın kendisi olacaktır.

Yeşile sahip olmak ve yok etmek dışında bir ilişkiyi reddetmek, günün sonunda kendi kendini yok etmek olacaktır. Belki ölümüne bile kendisinin sebep olması, en sonunda egosunu tatmin edebilir.