Her canlının kendi türünün yaradılışından kaynaklı bir davranış ve ihtiyaçlar listesi vardır. İhtiyaçlar çoğu zaman davranışın da ne olduğunu belirleyen, o canlının en büyük güdüleyicisidir. İnsanlar, hayvanlar ve hatta bitkiler de bu şekilde işler. Gıda, korunma ve üreme, ihtiyaçların altında toplandıkları en büyük başlıklar olarak öne çıkar, ve bu üç ihtiyaç bir derecede o canlının hayat amacı haline gelir.

Bu ihtiyaçların karşılanması için her canlı türü, yaşadığı ortama uygun farklı yollar geliştirmiştir. Sıcak çöllerde yaşayan bitkiler suyu depolayarak dikkatli kullanmışlar, develer bu koşullarda benzer beceriler geçirmişler, dikenli kaktüsleri yiyebilmektedirler. Bu ortamın tam zıttı olan Antarktika’da, soğukta penguenler, foklar ve çeşitli deniz canlıları, gezegendeki çoğu canlıyı öldürecek soğuklarda rahatça yaşamaktalar.

Bu ve benzeri özelleşmiş adaptasyonlar, çoğu zaman hayvan ve bitkilere aittir ve bu da bu türlerin adapte oldukları yerlerden başka ortamlarda yaşamaya uyum sağlayamayacakları anlamına gelir. İnsanlar ise, her ne kadar farklı yerlerde yaşayan insanlar aralarında farklar olsada, bu farklar genel olarak dış görünüşle sınırlı kalır. Bu kadar yüzeysel farklılıkları olmalarına, yaşadıkları ortama özel becerilerinin diğer canlılara bakış minimal olmasına rağmen, insanlar gezegenin her noktasında yaşayabilmektedir.

Aşırı soğuk, aşırı sıcak yada aşırı nem demeden, yüksek dağlarda yada suyun üstünde bile insanlar kendilerine yaşam alanları kurmuşlar, yaşadıkları coğrafyaya adapte olmuşlardır. Bununla beraber bireylerde doğdukları yere bağımlı olmamışlar, gittikleri başka yerlerde de adapte olabilmişlerdir.

Bu başarı büyük oranda aslında insanların en büyük becerisi olan sosyallikleri ve ortak çalışabilmeleri öne çıkmaktadır. İnsanların en büyük adaptasyonları budur. Dilleri her ne kadar farklı şekillerde alsa, çoğu zaman bir tercüme yolu da çabucak bulunur. İnsanlar öğrendiklerini aktarır, bilmediğini öğrenirler.

Hayatın getirebileceği tehlike ve zorluklara topluluklar halinde beraber göğüs germek insanlar için her zaman hayatta kalmanın, ihtiyaçların karşılanmasının anahtarı olmuştur. Ancak bazı fedakarlıkların her zaman verilmesi gerekmiştir. Toplumlarda bulunmakta hem en büyük becerimiz hemde en büyük fedakarlığımız haline gelmiştir.

Toplumda yaşamanın gerektirdiği genel kuralların özgürlüğü kısıtlayıcı olduğunu söylemek aslında oldukça klişe ve yüzeysel seviyede bir eleştiridir. Bir hayatta kalma yolu olmasa bile, sosyal bir varlık olarak insan hemcinsini zaten arayacaktır. Toplum yaşamının beraberinde getirdiği fedakarlıklar günlük hayatın uyulması gereken nezaket kuralları değildir. Asıl fedakarlık toplumdan dışlanmanın özellikle günümüzde beraberinde getirdiği tehlikedir.

Çoğu insan güvenlik için özel hayatından ve özgürlüklerinden ödeme yapmayı gayet makul bulmakta. Sürüdeki kurdun ayrıştırılması için çobanın söylediklerini yerine getirmeye razı. Ancak ne yazık ki aynı sürü psikolojisi uçurumdan atlayan bir koyunun ardından tüm sürünün de gitmesi anlamına gelebiliyor.

Elbette yaşadığımız hayat ve toplum dinamikleri bu kadar basit bir metafora indirgenemeyecek kadar karmaşık. Ancak sürüden gelen mutluluk ve güvenin insanlar içinde geçerli olduğunu, ve bu güvenin çok ileriye gittiğinde bireye karşı asıl tehlikenin sürü haline geldiğini söylemekte çok yanlış olmaz. Hatta bazı noktada, tek kalan bireyin en büyük düşmanı sürünün dışındaki canavarlar değil, sürünün kendisi olmakta.

Eğer sürü ve çoban, koyun postlu kurdu koyun zannedip, buna karşı çıkmış bulunan tek koyunun yalan söylediğini iddia ederse, o koyun için asıl tehlike hala sürüdeki kurt mudur yoksa o koyunu dışlayan sürünün kendisi midir?

Son birkaç yıldır toplumlar ve devletler sürekli bir çatışma ve huzursuzluk halindeler. Huzursuzluk toplumların bir kısmında daha fazla çatışma, bir diğerinde de daha fazla boyun eğme eğilimine yol açar. Şu anda Amerika gibi ‘demokrasi beşiği’ ülkelerde bile devletler vatandaşlarına karşı agresif bir tutum içindeler. Sürekli bir takip ve bastırma ile sürünün kontrolünü sağlamaya çalışıyorlar. Bu huzursuzluğun bir sonucu olacak elbette ama hangi tarafa döneceğini zaman gösterecek.