Tarih yazıyla başlar. Elbette öncesinde de tarih vardı, ancak günümüzdeki sosyal ve politik yapıya en yakınlaşan, günümüzdeki şeklini ilk almaya başlaması yazının icadı ile olmuştur.

Yazı ile belli başlı olay ve inançlar kayıt altına alınmış, çoğu zaman amaç bilmeyeni eğitmek ve öğütlemek olmuştur. Okur-yazarlık bilen kişileri günlük hayatta gerekli olan minimum sembolleri tanımaktan fazlasını bilen kişi olarak tanımlarsak, bu oranı antik dönemlerden modern zamanlara kadar büyük oranda toplumunun daha küçük bir kısmıydı. Bu nedenle antik çağlarda çoğu zaman yazı ve kitabeler ya hiyeroglifler yada bol resimli anlatılarla beraberdir.

Elbette yazı günlük hayatta, sıradan kişilerce de kullanılmıştır, ancak günümüze ulaşan ve siyasi, toplumsal büyük olayları anlatan çoğu yazıt resmi ancak halkın tamamına hitap eden şekillerde yazılmıştır.

Tarih bu yönden bakıldığında aslında siyasetin, yani insan ilişkilerinin kayıt altına alınmasıyla başlar. İnsanlar bugün kurdukları medeniyet ve teknoloji seviyesine beraber yaşayarak, toplumlar ve bu toplumlar içinde kurdukları hiyerarşiler ile ulaşmışlardır. Bin yıllardır bu kurulan dinamiklerde her zaman en net ayrım yöneten ve yönetilenler arasında olmuştur.

Irk, cinsiyet, yönelim, toplumsal sınıf ve daha pek çok şekilde insanlar birbirlerini kendilerinin uydurduğu üstünlük seviyelerine ayırmışlardır. Ancak her zaman en net olan ayrım kimin kimi yönettiğidir. Halk, genel olarak toplum bütününün en büyük parçasını oluşturur ve yönetilendir. En üstteki yönetici sınıfı bile kendi içinde yöneteni yöneten olarak basamaklanır.

İmparatorluklar ve başlarındaki imparator, bir anlamda yöneteni yöneten sınıfının tarihteki zirve konumundaki kişiler olmuşlardır. İmparatorluk, terim olarak birbirinden ayrı pek çok bölge ve ülkenin tek bir yöneten altında birleşmesi olarak tanımlanır. Tarih boyunca birbirlerinden farklı güç ve ömürde, elliden fazla imparatorluk kurulmuş ve yıkılmıştır. Bazıları diğerlerinden çok daha uzun süre ayakta kalmış ve etkisi yıkılışından sonra yüzyıllar boyunca insanları etkilemeye devam etmiştir.

Fransız İhtilali ve Amerikan Bağımsızlık Savaşı birbiri ardına olan, hatta el ele yaşanmış olaylar olarak adlandırılabilirler. İkiside eski dünya düzeninin çöküşünün ilk büyük başlangıcı olarak görülmektedirler. Milliyetçilik bu olayların öncesindeki eski dünyada inanç bütünlüğün arkasında olan bir kavramdı. Bu çoğunlukla tarihteki imparatorlukların kurulmasında ve uzun süre yıkılmadan işlemeye devam etmesinde önemli bir faktördü.

İmparatorlukların ne kadar uzun süre devam etmesi hem himayesi altında bulunan ulusların durumuna hemde bu ulusların nasıl bu himaye altına girdiği ile doğrudan ilişkilidir. Eski dünyada bu aynı inanca sahip insanların diğer inançlara karşı kurdukları bir ittifak ve sığınma, kültürünü yayma ve bunun karşılığında gerekli yatırımlarla insanları kendine dahil etme yada fethettiği bölgedeki insanları ve kültürlerini tamamen asimile etmek gibi çeşitli yöntem ve amaçlarla ortaya çıkmıştır.

Eski dünyada, çoğunlukla günlük hayatında yeterli güvenlik, asayiş ve ekonomik düzen sağlandığında, milliyet geri planda kalmıştır ve çoğu zaman insanların bununla bir problemi olmamıştır. Bu düzen milliyetçiliğin, etnik bilincin gelişmesi ile değişmeye başlamıştır.

Yok etme derecesindeki asimilasyon modern dönemlerde daha bariz ve şiddetli biçimde ortaya çıkmıştır. Çoğunlukla burada asıl amaç kültürünü yaymak ve kendine katmak değil, oradaki halkın beden güç ve emeğini sömürmek yada başka bir zenginliğini çalıp götürmek olmuştur. Avrupa ülkelerinin kolonizasyon mantığını çoğu eski dünya imparatorluğundan ayıran temel fark bu olmuştur. Eski Roma’nın bin yıllar önce çizdikleri yollar bile hala bir ölçüde kullanılmaktadır, alınan vergilerin belirli bir geri dönüşü olmuştur.

Amerika Birleşik Devletleri dünyanın ayaktaki son imparatorluklarından. Yönetim ve genişleme modelini tartışmaya açmak bile artık anlamsız. Emperyalizm artık eski dünyanın düşünce tarzı ile var olamaz. Bunun Birleşik Devletleri’nin umrunda olmadığını da hepimiz biliyoruz zaten. Dünyanın zirve gücü, artık eskisi gibi şaşalı kelime ve kılıflara bile gerek görmüyor. Başka bir ülkenin başkanını -iyidir kötüdür orası tartışılır- gözaltına alabiliyor.

İstesekte istemesekte, tıpkı bizden önce yaşayıp ölmüş milyarlarca insan gibi, bizde bu imparatorlukların küçük birer karıncası olarak yaşamaya devam ediyoruz. Savaşların nedeni olan çıkarlar bizim değil, ancak kayıplar bizim. Kaybeden taraf hiçbir zaman asla savaşı emredenler değil. Ancak tıpkı bin yıllar öncesinde bir duvardan ihtişamlı bir kralın uzak diyarda halkın kayıplarıyla kralın kazandığı savaşlar, taş duvar yerine televizyon ekranlarından yayınlanarak yaşanmaya devam ediyor.