Çağlar boyunca insanlar hikâyeler anlatmışlardır. Bu hikâyeler bazen gülümseten, hayatlarına renk katan hikâyeler bazen de duygusal hatta üzücü, bazen kötü sonla biten, öğütleyici hikâyelerdir.

Bu hikâyelerin çeşitli rolleri olur. Ana karakter, çoğu zaman o hikâyede diğer herkesten daha öne çıkan, anlatılanların onun hakkında olduğu, hatta hikayenin asıl sahibidir. Çoğunlukla dinleyen kişinin kendini yerine koyduğu, koymazsa da hayran olduğu, dinleye anlata bitiremediği birisi olur.

Bu karakter çoğunlukla yalnız olmaz. Bir düşmanı olur, bazen geçmişinden gelen bazen karşısına yeni çıkan. Dostları, sevdikleri, ailesi olur. Zaten genelde geçmiş dünyanın hikâyeleri birilerini korumak, birilerini yenmek üzerine kurulu kahramanlık hikâyeleriyle doludur.

Mitolojiyi oluşturan bu hikâyeler, çoğu zaman anlatılabilecek en dikkat çekici, en etkileyici hikâye için hem gerçeği hem de kurguyu birbirine karıştırırlar. Mitoloji ve efsanelerde neyin gerçek neyin kurgu olduğuna dair çoğunlukla kesin bir söz söylenemez. Buna gerekte yoktur zaten.

Hikâyeler, efsaneler, peri masalları, lirik şiirler ve çok daha fazlası mitolojiyi oluştururlar. Mit neredeyse her toplumda var olmuş, çoğu zaman o toplumun kültür ve etnik kimliğini oluşturan yapı taşlarından biri haline gelmiştir. O toplumun tarihinin geçmişindeki kahramanlar, orijin ve kuruluş hikâyeleri, bazen gerçeklerle başlasalar bile, çoğu zaman efsane halini almışlardır.

Mitin varoluşu aslında insanlığın sahip olduğu en zengin hazinelerinden, ortak kültürünün en güzel sembollerinden biridir. Çünkü onu ayakta tutan gerçek, ya da fiziksel bir gereklilik değil, sadece insanların hayal gücünü, dinleme ve aktarma isteğidir.

Mitler çoğu zaman geçmişte olan gerçek, hatta sıradan bir hikâyenin bir kartopu etkisiyle çok daha farklı, heyecan verici, süslenmiş bir hale getirilmesidir. Biz bulunduğumuz noktadan geriye baktığımızda, bunların süslü hikâyeler olduklarını biliyoruz. Bunları o dönemde bilerek süsleyenler, süslendiğini bilerek dinleyenlerde biliyordu. Hepimiz sadece mitlerin değil, genel olarak dinlediğimiz her hikayenin süslü bir versiyon olduğunu biliyoruz, ama gözlerimizi yummaya da devam ediyoruz.

İnsanlığın en eski tarihinden beri hikâyeler bizi bir araya getiren şeylerden biri, sadece her çağda şekil, ya da insanlara ulaştıkları araçlarını değiştiriyorlar.

Bir ateş etrafında adeta bir değiş tokuş olarak değişen hikâyelerden duvarlara, taşa kazınıp çizilen hikâyelerden başlayıp, kâğıda kitaplara, günümüzde ise incecik ekranlarda bazen yazıyla bazen görsellerle anlatılan hikâyeler. Hatta artık bir endüstri haline gelmiş haldeler.

‘Profesyonel hikaye anlatıcılığı’ aslında çok yeni bir konsept değil. Geçmişin ozanları, yazarları bu işin eski çağlardaki profesyonelleri. Sadece anlatıcıların kendileri değil, anlatmanın çevresinde çalışan diğer sanat ve zanaatlar. Binlerce yıl öncesinde bile krallar arasındaki mektuplardan heykeltıraşların aranan bir beceri olduğunu görüyoruz. Mektuplarda kral başka bir krallıktan onlara sanatçıların gönderilmesini istediğini, işleri bitirdikten sonra onları ‘ödünç aldıkları’ krallığa geri gönderileceğini söylüyor.

Tıpkı günümüzde yazarların yazdıkları hikâyelerin kitap, çizgi roman ya da film, dizi gibi farklı bir medyumda da olsa, o hikâye endüstrisinin diğer çalışanlarının katkılarıyla okuyucu ve seyircilere ulaşıyor.

Bu hikâyelerin çoğu gerçekten bile uyarlanmaya uydurmalar, ama hepimizin hayatında yaşadığımızı hissetmek için aradığımız şeyler ve hissettiklerimiz aslında gerçek duygular. Örneğin korku filmlerinde her ne kadar tehlikede olmadığımız gerçeğini bilsek de, ekrandaki kurgu canavardan korkmaktayız ve bu hissettiğimiz korku kimyasal olarak incelendiğinde, gerçek bir durumda hissettiğimiz tepkiyle aynı oluyor.

Yani geçmişten beri dinlediğimiz kahramanlık, hüzün, aşk, ya da korku hikâyelerinde hissettiğimiz duygular, gerçekten o olayları yaşamış olsak hissedeceğimiz aynı duygular. Belki de bu yüzden hikâyeler asla vazgeçemediğimiz şeylerden biri. Eğer koltuğunuzdan kalkmadan ‘yaşayabileceğiniz’ bu kadar macera varsa, niye gözünüz kulağınız hep bir sonraki macera da olmasın ki?