İnsanın medeniyeti kurma yoluna girmesi, geçmişten bugüne medeniyeti tanımlaması, kendini doğadan ne kadar ayrı gördüğü ile doğrudan bağlantılıdır. Bir toplumun ne kadar ilkel olduğu onların doğaya ne kadar bağlı ve saygılı, yada doğayı ne kadar ‘kontrol altına almış’ olması ile ölçülür.

Avcı-toplayıcı, yada ‘basit’ tarım teknolojisi, doğanın genel döngüsünü değiştirmeye çalışmadan, döngüye uyumlu şekilde hareket etmek, o topluluğun medeniyet sınırlarına henüz ulaşmamış olduğu şekilde tanımlanır. İnsanlık tarihinin en uzun süre devam eden bölümü olmasına rağmen, çoğunlukla tarihte bir ‘karanlık dönem’ olarak kabul edilir.

Tarımın hem bitkisel hemde hayvansal yönden zamanla gelişmesiyle, insan ilk defa kendi yiyeceğini sağlama almış, bu sayede hayatındaki diğer pek çok alanda da ilerlemesini sağlayacak teknolojiyi geliştirme fırsatı bulmuştur. Yaşadığı evi, kullandığı eşyayı ve hatta silahları sürekli daha güçlü, daha hızlı ve daha sağlam hale getirmiş, kurduğu devasa şehirler insanın ve yabanın yaşam alanlarının arasındaki sınır çizgiyi bariz şekilde ortaya çıkarmıştır.

Doğa ile olan ayrım kesinleşip insan kendini doğayı kontrol eden, en azından onunla baş edebilecek konumda gören insan, sonraki adım olarak toplum içindeki diğer insanlardan ayrı ve üstün görme isteğine kapılmıştır. Bugün şehirde, ‘medeniyette’ yaşayan her insan doğadan ayrı olsa da, kendi içimizde çizdiğimiz yeni sınır ve ayrımlar ortaya çıkmıştır.

Şehir planlamasında hangi kısımların işyeri ve fabrikalara, hangi kısmın buralarda çalışan işçilerin evlerine ve bu fabrikaların üst düzey yönetici ve sahiplerine ayrılması, modern yaşamın yeni ayrım çizgisi. Eskiden ‘iyi-kötü’ yada ‘zengin-fakir’ semt olarak yapılan bu ayrım, artık gelir düzeyindeki sürekli artan farkla birlikte daha farklı, daha ciddi bir hal almaya başladı.

Doğaya muhtaç olma durumu, aslında kontrol altında tutamadığı bir şeye muhtaç olmak nedeniyle ilkel kabul edilmiştir. Benzer şekilde şimdi insanın doğası olarak görülen şehirlerde, emek sarf etmek, gerçekten çalışan olarak sahip olamadığı, kontrol altında tutamadığı güçler olan şirketlerde, fabrikalarda çalışan insanlar doğal olarak yeni ilkel grubuna dahil oluyor.

Yeni medeniyet ise kendini bu gruptan tamamen soyutlamayı başarmış, kendi elit kastını kurmuş olan gruba ait oluyor.

Magazini, sanatı ve mimariyi ortak noktada birleştiren bir nokta; zengin ve ünlülerin ev turları. Toplumda doğuştan zenginliğe doğmadıktan sonra çalışarak elde etmesi neredeyse imkansız, devasa lüks, özel ve halktan, genelden, ‘ilkel’ olandan ayrımın simgesi olan evler.

Bir kişinin yürüyerek kullanamayacağı kadar büyük araziler üzerine kurulan malikaneler, içlerinde kamu alanı olarak tanımladığımız her alanı, kamudan sterilize edilmiş şekilde barındırıyor. Barlar, bowling, sinema ve spor salonları gibi sadece eğlence alanları ile kalmıyor, kilerin bir market gibi düzenlenerek halka inmeden, ‘normal’ hissetme fırsatını buluyor.

Bugün kullandığımız çoğu teknolojinin sahibi olan teknoloji oligarkları başta olmak üzere, onların yanında nesillerdir devam eden, şirket ve sanayi kollarını kontrol eden gruplar, son birkaç yıldır gezegenlerde kurmayı hayal ettikleri kolonileri, yada yer altında kurdukları yüzlerce kişi kapasiteli sığınakları övüyor, hatta insanlık için sonraki adım olarak değerlendiriyorlar.

Bu artık elitlerin halktan tamamen koptuklarının yanında, insanlığı tanımlamaya değer tek grubunda kendileri olduklarını düşündüklerinin en büyük kanıtı. Değişen iklim, her geçen gün onların neden olduğu yeni bir felaketle yüz yüze gelen insanlar onlar için bir anlam ifade etmiyor, çünkü insan değiller.

Bu düşünceye sahip bir kişi için, elbette ölen gezegenin yada insanlar gerçekten bir kayıp değil. Yaktıkları yangının küllerinden doğacak olan anka kuşları olduklarını zannediyorlar. Bu mentaliteye sahip oldukları anlaşıldığında, yaptıkları her eylemin arka yüzü daha iyi anlaşılır hale geliyor.