Neredeyse her renk ve tonları, insanda farklı his ve tepkiler uyandırır. Bu tepkiler kişiye değiştiği kadar, neredeyse herkeste aynı şekilde etki de edebilmekte, birey yada topluluk halinde insanların duygu ve düşüncelerini şekillendirmektedir.

Örneğin sarı, en dikkat çekici renklerden biri olarak güneşi hatırlatan, bu nedenle genellikle iyimserlik, mutluluk ve enerji gibi anlamlarla ilişkilendirilen bir renktir. Yeşilde benzer şekilde doğanın rengi olarak öne çıkar, hayatı, baharı ve yenilenmeyi temsil eder. Mavi, açık bir gökyüzü ve sakin denizlerin rengi ile, insanı rahatlatan, sakinleştirici bir etkiye sahip olan renktir.

Bu renklere karşılık siyah geceyi, bilinmezi ve bu nedenle tehlikeyi çağrıştıran, kişiyi çoğunlukla olumsuz yönde etkileyen renklerden biridir. Kırmızı, aşk, tutku ve gücün sembolü olduğu kadar, kanın rengi de olmasıyla diğer anlamlarının yanında bir temkin ve dikkat çağrışımı da yapar.

Bu çağrışımlar çoğunlukla bu renklerin doğada bulundukları yer ve durumlarla şekillenmiştir. Canlı ve çeşitli pek çok renk doğada farklı durum ve yerlerde bulunmakta, insanlarında bu nedenle bu renklerle olan ilişkileri de gelişmektedir. Bu nedenle her renk her insanda aynı tepkiye yol açacak diye bir kural yoktur.

Buna bir de kültürel farklılıklar eklendiğinde iş daha karmaşık bir hal de alabilir. Örneğin mor rengin doğada az bulunmasından dolayı mor kıyafet ve eşyaların üretiminin pahalı olması, günümüzde bile bilinç altımızda mor rengi zenginlik ve asalet ile ilişkilendirilmekte.

Bu nedenle, renklerin anlamlarını ve sessiz güçlerinin farkında olunması oldukça önemli, özellikle insanlar üzerinde bıraktıkları etki ve düşünceyi önemseyenler için bir zorunluluk haline gelmektedir. Bu bir kişinin giydiği kıyafet ve evini dekore etmesinden, ürettiği ve yaptığı çeşitli tasarım ve işler için bile geçerli bir kuraldır.

Bir topluluğun bir konu, yer yada bir başka topluluk hakkında sahip olduğu fikirler küçük bir tasarım tercihi yada basit filtre ile, oldukça etkili bir yönlendirme altına girebilmekte.

Turkuaz kelimesi, köken olarak turquosie, ‘Türk taşı’ ‘Türk Mavisi’ gibi bir anlamlara gelmektedir. Fransızca bir sözcük, genel olarak Türklerin topraklarından gelen taş ve çinilere verilen isim olarak ortaya çıkmıştır. Günümüze ise buna ek olarak, özellikle Ege ve Marmara denizlerinin sularını tarif için en sık kullanılan kelimelerden biri olmuştur.

Bu bayram özellikle İstanbul’un boğazındaki denizin görüntüsü oldukça beğeni toplamış durumda. Pek çok kişi özellikle birkaç ay önce İstanbul’da çekimleri olan ancak filmde İstanbul’u bu mavi ve yeşili yerine klasik ‘oryantal yada Latin Amerika’ sarı filtresine boğarak şehrin renklerini baskılayan filmin ne kadar yanlış olduğuna gönderme de yaptı.

Bu kısıtlayıcı filtrelerin, genel olarak ABD ve Avrupa olmayan her yeri kötü gösterme niyeti ile ortaya çıktığını, genel olarak buranın insanlarını tekdüze ve ‘potansiyel terörist yada göçmen’ olarak kodlama amaçlı olduğunu artık herkes biliyor. İşin ilginç yanı ise artık bu uygulamanın yanında özellikle Hollywood’da film estetiği o kadar saçmalamaya başladı ki, eski sinema teknikleri ile ima ve ifade edilen artistik kodların anlamları da bulanmaya başladı.

Bunun en yeni ve en büyük örneği muhtemelen Christopher Nolan’ın Odesa filmi olacak. Fragmanlardan görüldüğü kadarıyla Akdeniz’in mavisi gitmiş, İskandinav grisi gelmiş. Gerçekçilik ile neredeyse kafayı yemiş bir yönetmen, Akdeniz’in sahillerini bile mavi yapamıyor. Kostümler zaten basit ve ‘modern’ sadelikleri ile öne çıkarken, aslında o devrin sahip olduğu renk ve süsten eser yok.

Gri ve bejin hem moda hemde mimarlıkta seneler boyunca bizi esir tutmasından sonra, görünen o ki filmler hala bu sadelik kıskacında. Renklerin ve desenlerin ‘çocuksu’ olduğu düşüncesinin sektörün devleri denilecek, en büyük imkan ve seçeneği elinde bulunduran kişilerin de bunu hala savunması gerçektende sinema ve genel olarak sanatın geleceğine dair kişide hayal kırıklığına yol açıyor.